کاسه آب دیوژن

به سرم زده می توانم

پاک کن را بر می دارم

و ... ردیف یکی از غزلهایم را

                    پاک می کنم

من و دریا غزلی ناب سرودیم از تو

غزلی مثل  تو نایاب سرودیم از تو

من و دریا غزلی ناب

غزلی مثل تو نایاب

 

چه قیافه بی تفاوتی دارند

                        - قافیه ها-

می خیالم:

ما که قرن هاست قافیه را باخته ایم

و ... پاکشان می کنم

من و دریا غزلی ناب

غزلی مثل تو نایاب

من و دریا غزلی

غزلی مثل تو

 

هنوز خیالاتی ام

به شتاب انسان امروز

به کاسه آب دیوژن

به بی وزنی

              - می اندیشم

و...

پاک کن را بر می دارم

                 من

                   دریا

                      غزل

                           تو.

شاعر :محمد علی بهمنی

-         توضیح شاعر:دیوژن یا دیوجانس= فیلسوف یونانی-همو که در روز چراغ بر می داشت و در کوچه های آتن به دنبال انسان می گشت.

دی شیخ با چراغ همی گشت دور شهر      کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست

                                                                             «مولانا»

گفته اند با قناعت زندگی می کرد و تنها کاسه ای برای نوشیدن با خود داشت که آن را هم با دیدن چوپانی که آب را با کف دست می نوشید به دور افکند و گفت: چه بار بیهوده ای را با خود حمل می کردم.

عشق چشمی است که گاه

خود  را   به   کوری  می زند

تا  از  خیابان  عبورش  دهی

بی  آنکه بدانی  عبورت  داد                                                                  «بهمنی»

 

دوستان خوبم یه لحظه فکر کنید...

زیباترین لحظه هامون رو زیر سقف کوچه ها زندگی کردیم. لحظه هایی پر از خاطرات زیبا و خالص!کوچه ها تون تا همیشه پر خاطره...

 

و چند تا لینک نوروزی:

http://www.schoolnet.ir/~hesabi/hesabi/modules.php?name=News&file=article&sid=33

http://www.nowruz.ir

http://www.norouz2002.persianblog.ir 

http://www.nourooz.com/Norouzbastan.htm